Νομοθετική πρωτοβουλία που επεξεργάζεται η κυβέρνηση, δημιουργεί συνθήκες για να προσανατολίσει τους εργαζόμενους στον 2ο και στον 3ο πυλώνα ασφάλισης, δηλαδή στα επαγγελματικά ταμεία και στα ομαδικά ασφαλιστήρια συμβόλαια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Στόχος η παροχή των αποταμιεύσεων των εργαζομένων στο πολυεθνικό ασφαλιστικό κεφάλαιο, προκειμένου να κατευθυνθεί στις ανάγκες της οικονομίας του πολέμου.
Πρόκειται για τα σχήματα που προωθούνται με οδηγία και με πρακτικές της Ε.Ε και βέβαια χτυπούν άμεσα το δημόσιο χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης. Στην κατεύθυνση αυτή ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας τόνισε πρόσφατα πως “οι δημόσιες συντάξεις, από μόνες τους, δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίσουν επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης για τους εργαζομένους”. Καμιά δήλωση για την επικινδυνότητα απώλειας των αποταμιεύσεων των εργαζομένων στα Επαγγελματικά Ταμεία Ασφάλισης και τα Ομαδικά Ασφαλιστήρια Συμβόλαια των Ιδιωτικών Ασφαλιστικών Εταιρειών, όπου το κράτος δεν διασφαλίζει τις παροχές. Αρκεί η παροχή ζεστού χρήματος στο επιχειρηματικό κεφάλαιο.
Σύμφωνα λοιπόν με πληροφορίες, με σχέδιο νόμου που πρόκειται να φέρει η κυβέρνηση, δημιουργούνται ανοιχτά Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης, τα οποία θα λειτουργούν ως ταμεία-“ομπρέλα”. Αυτά τα Ταμεία θα μπορούν να δέχονται την προσχώρηση νέων χρηματοδοτικών επιχειρήσεων, χωρίς επιμέρους ελέγχους φερεγγυότητας και εποπτικές εγκρίσεις, αλλά μόνο κατόπιν μίας αρχικής άδειας. Στόχος είναι να μπουν στα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης οι εργαζόμενοι σε μικρές επιχειρήσεις, που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής οικονομίας, δημιουργώντας νέα πεδία κερδοφορίας για τις πολυεθνικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις, χωρίς εφεξής να εποπτεύεται ουσιαστικά η λειτουργία τους από το κράτος.
Τη συγκέντρωση των αποταμιεύσεων των εργαζόμενων στα μεγάλα μονοπώλια της ιδιωτικής ασφάλισης εξυπηρετεί και η δεύτερη αλλαγή που περιλαμβάνει το νέο νομοσχέδιο και αφορά την πλήρη φορητότητα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Δηλαδή, επειδή δεν υπάρχει μονιμότητα στην εργασία και οι εργαζόμενοι αλλάζουν συχνότερα εργοδότη, για να μην ξεφύγουν από τα μονοπώλια αυτά, θα ισχύει η λεγόμενη συνέχεια της αποταμίευσής τους, αφού θα έχουν την επιλογή να πάνε από το ένα στο άλλο, με αντίστοιχο συνταξιοδοτικό προϊόν.
Το νομοσχέδιο προβλέπει και “καρότο” νέων φορολογικών κινήτρων, ώστε η συμμετοχή στα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης να φαίνεται πιο ελκυστική για τους εργαζόμενους. Επιπλέον, προβλέπεται να γίνει εξομοίωση του πλαισίου μεταξύ των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης και των νέων Ομαδικών Ασφαλιστικών Προϊόντων Επαγγελματικής Συνταξιοδότησης (ΟΑΠΕΣ), προωθώντας ακόμα περισσότερο την ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης.
Το νομοσχέδιο θα δίνει έμφαση και στον τομέα της διεύρυνσης του εργατικού δυναμικού με πολιτικές κινήτρων που αποσκοπούν στην “εθελοντική” απασχόληση των εργαζόμενων μέχρι τα βαθειά γεράματα, ώστε το βιολογικό τέλος να δίνει λύσεις και στο ζήτημα των συντάξεων. Επιπλέον, θα αξιοποιηθούν ψηφιακά εργαλεία όπως η Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας που σχετίζεται και με την εισφοροδιαφυγή και την αδήλωτη εργασία, το Πληροφοριακό Σύστημα «ΑΡΙΑΔΝΗ» και το σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ». Έτσι, προς το παρόν, δεν προβλέπεται, αφού δεν κρίθηκε αναγκαία, η νέα τυπική αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τους εργαζόμενους, που παραμένει το 67ο έτος.
Ενώ λοιπόν, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, περιλαμβανόμενων των εν ενεργεία και αποστρατεία ένστολων, θα έπρεπε να ενημερώνονται και να ασχολούνται με αυτό το σοβαρό θέμα που βάζει μπουρλότο στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση με εγγύηση του κράτους, σε συνέχεια του νόμου “Κατρούγκαλου” και της νομοθεσίας των κυβερνήσεων της Ν.Δ για το 2ο και 3ο πυλώνα της ασφάλισης, διαπιστώνουμε πως οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες επιχειρούν να τους οδηγήσουν σε λάθος κατευθύνσεις.
Οι γνωστοί “εργατοπατέρες” της ηγεσίας της ΓΣΕΕ προωθούν και οι ίδιοι τις πολιτικές της κυβέρνησης για τα Επαγγελματικά Ταμεία Ασφάλισης αντί να παλέψουν για τη διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης με την εγγύηση του κράτους.
Το ΠΑΜΕ και τα συνδικαλιστικά σωματεία που το ακολουθούν αντιτίθεται ριζικά στον θεσμό των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης και τη λειτουργία του αποκαλούμενου “δεύτερου πυλώνα” ασφάλισης. Διεκδικεί σύγχρονη, αποκλειστικά δημόσια και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση με κρατική ευθύνη, που να καλύπτει το σύνολο των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων στην υγεία και τη σύνταξη, χρηματοδοτούμενη από το κράτος και τη μεγαλοεργοδοσία. Αποκαλύπτει τα Επαγγελματικά Ταμεία ως εργαλεία ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της ασφάλισης, που παραδίδουν τις αποταμιεύσεις των εργαζομένων σε ιδιωτικά κεφάλαια και χρηματιστηριακά ρίσκα. Αντιτίθεται στη λογική των ατομικών “μερίδων” ή κουμπαράδων των Επαγγελματικών Ταμείων, επειδή συνδέουν την παροχή άμεσα με το προσωπικό εισόδημα και οδηγούν σε ανισότητες μεταξύ των εργαζομένων. Καταγγέλλει ότι μέσω αυτών των Επαγγελματικών Ταμείων το κράτος και οι εργοδότες απαλλάσσονται από την υποχρέωση να παρέχουν δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση με πλήρη δικαιώματα. Επισημαίνει πως τα Επαγγελματικά Ταμεία συνδέονται με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό και υπονομεύουν τις συλλογικές συμβάσεις, μετατρέποντας τους ίδιους τους εργαζόμενους σε “επενδυτές” και υποστηρικτές της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Εξάλλου, αυτό επιβεβαιώνεται και από τη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ στο ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης.
Στο χώρο των ένστολων γενικά επικρατεί “μαύρο σκοτάδι” για το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης. Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει σταδιακά και στις ένοπλες δυνάμεις τις προϋποθέσεις για Επαγγελματικό Ταμείο μέσα και από την ενοποίηση των Μετοχικών Ταμείων. Όμως, ιδιαίτερα “κοντόφθαλμοι οραματιστές” συνδικαλιστές στρατιωτικοί, “θεσμικοί” και…. λιγότερο θεσμικοί, δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται τις νέες πραγματικότητες (αφαίρεση κοινωνικών πόρων, λεηλασία περιουσίας Μετοχικών Ταμείων με ευθύνη των κυβερνήσεων κ.α). Αντί να ασχοληθούν με το δάσος των προβλημάτων, εξακολουθούν -κατά την πάγια τακτική τους- να πετροβολούν ως υπαίτιο της κακοδαιμονίας, το δέντρο που παράγει, δηλαδή τον αστυνομικό μέτοχο, ζητώντας τον εξοβελισμό του από το Μετοχικό Ταμείο Στρατού. Όμως ποια λύση μπορεί να δώσει η μείωση των μετόχων άρα και των εισφορών τους; Άραγε προσδοκούν πως οι αστυνομικοί, που αποτελούν τους μισούς μετοχομερισματούχους του Μ.Τ.Σ, θα αποχωρήσουν χωρίς να πάρουν τη μισή περιουσία του Ταμείου που δικαιωματικά τους ανήκει;
Γιώργος Παλιούρας