Θεμελιώδες χαρακτηριστικό του αστικού κράτους είναι η εξουσία που ασκεί με κύριους μηχανισμούς επιβολής τα σώματα ένοπλης βίας, δηλαδή την αστυνομία και το στρατό.  Η αστυνομία, ως εξουσιαστικός μηχανισμός έχει κύρια αποστολή την επιτήρηση του λαϊκού κινήματος και την εξασφάλιση της επιβολής της κυρίαρχης τάξης πάνω στο λαό. Η οργανωτική δομή και η λειτουργία της αστυνομίας προσαρμόζεται ώστε να εξυπηρετεί την παραπάνω αποστολή. Στο πλαίσιο αυτό, ανάλογα με τις προτεραιότητες της αστικής τάξης αλλά και την ιστορική φάση εξέλιξης του λαϊκού κινήματος, η αστυνομία αναπροσαρμόζεται, περνώντας από το στρατιωτικό στο ημιστρατιωτικό  και στο επαγγελματικό μοντέλο οργάνωσης ή και στην αποδοχή στοιχείων κοινοτικής αστυνόμευσης, που στοχεύουν στην ενσωμάτωση του λαού (ενοποίηση σωμάτων ασφάλειας, ειδικοί φρουροί από ειδικές δυνάμεις, αστυνόμοι γειτονιάς, πανεπιστημιακή αστυνομία κ.α). 

Αυτές οι προσαρμογές, αφορούν πρώτιστα τη διατήρηση και την ενίσχυση των δομών που αποδεικνύουν πως δεν υπάρχει καλή και κακή αστυνομία ή αστυνομία με κοινωνική αντίληψη, ανάλογα με την αστική κυβέρνηση ή το αστικό κόμμα που ασκεί την εξουσία. Δεν μπορεί να υπάρξει αστυνομία, ως μηχανισμός του αστικού κράτους, απαλλαγμένη από το κατασταλτικό της έργο.Η αστυνομία του αστικού κράτους ούτε μεταβάλλεται, ούτε εκσυγχρονίζεται. Μόνο καταργείται με τη σημερινή της δομή και αποστολή, με το πέρασμα σε μια ανώτερη μορφή κοινωνίας, το σοσιαλισμό.

Στις σημερινές συνθήκες της πολεμικής εμπλοκής της χώρας μας και της εκμετάλλευσης του λαού για τα κέρδη του κεφαλαίου, η ένταση της καταστολής αποκτά νέες διαστάσεις. Οι δομές της αστυνομίας που διατηρούνται και ενισχύονται στο αστικό κράτος, αφορούν αφενός την παρακολούθηση και το φακέλωμα του λαού (Κρατική Ασφάλεια, Διαχείριση και Ανάλυση Πληροφοριών “μεγάλος κοριός” κ.α.) και αφετέρου τον έλεγχο και το χτύπημα της δράσης του λαϊκού κινήματος (Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης, ΔΡΑΣΗ, ΟΠΚΕ κ.α). 

Οι ΜΑΤ που ιδρύθηκαν αμέσως μετά τη λεγόμενη “μεταπολίτευση” με αποκλειστικό στόχο το χτύπημα του ανερχόμενου λαϊκού κινήματος, είναι η πλέον αποκρουστική δομή στο μηχανισμό της αστυνομίας. Διατηρούν στρατιωτική οργάνωση και λειτουργία με αποκλειστική αποστολή την καταστολή των αγώνων και την τρομοκράτηση του λαού. Στελεχώνονται από αστυνομικούς με ιδιαίτερα σωματικά προσόντα και ειδικό εξοπλισμό, που έχουν ειδική, διαρκή στρατιωτική εκπαίδευση με έμφαση στις μεθόδους διάλυσης των συγκεντρώσεων και την καταστολή του λαϊκού κινήματος. Η εκπαίδευση και η γενικότερη μεταχείριση των αστυνομικών των ΜΑΤ στοχεύει στη δημιουργία “μαχητών” κατά του “εχθρού λαού” έτοιμων για δράση. Σ’ αυτό βέβαια συντελεί και το ειδικό επίδομα που αυξάνει τις αποδοχές τους σε σχέση με των απλών αστυνομικών.  Στις ΜΑΤ δημιουργείται ψυχολογία στρατιωτικής μονάδας πριν τη σύγκρουση, ώστε να λειτουργεί το δόγμα της εξουδετέρωσης των “εχθρών”, είτε είναι εργαζόμενοι, είτε φοιτητές, είτε γυναίκες, είτε συνταξιούχοι. 

Οι ΜΑΤ βαρύνονται με σωρεία εγκλημάτων ενάντια στο λαό, που τα περισσότερα μένουν ατιμώρητα και δημιουργούν την πεποίθηση ασυλίας  στους ματατζήδες. Οι αστικές κυβερνήσεις πάντοτε τους κλείνουν το μάτι της ατιμωρησίας, αρκεί να εξυπηρετείται ο στόχος της καταστολής του λαϊκού κινήματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις δολοφονίες και τους σοβαρούς τραυματισμούς πολιτών από τις ΜΑΤ, είτε με τα γκλομπς, είτε με τα δακρυγόνα και τις χειρομβομβίδες κρότου-λάμψης είτε με τους “αίαντες” εκτόξευσης νερού. Δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε πως οι ΜΑΤ κάνοντας χρήση του ειδικού εξοπλισμού που διαθέτουν, όπως τα χημικά – που σημειωτέον με διεθνείς συνθήκες απαγορεύεται η χρήση τους και από τις ένοπλες δυνάμεις σε πολέμους – διαπράττουν σε κάθε επέμβασή τους, ομαδικά εγκλήματα βλάβης της υγείας του λαού. Να έχουμε πάντοτε στη σκέψη μας τους συνδικαλιστές και τους αγωνιστές που τραμπούκισαν οι ΜΑΤ.  Να θυμόμαστε τους προκλητικούς βανδαλισμούς των ΜΑΤ σε βάρος λαϊκών περιουσιών. Να καταγγέλλουμε την ανάπτυξη της ακροδεξιάς υποκουλτούρας στους ματατζήδες και την άνοδο του φασισμού στο χώρο τους, όπως προκύπτουν από συνθήματα ματατζήδων αλλά και από τα αποτελέσματα στα  εκλογικά τμήματα που ψηφίζουν.

Οι ΜΑΤ ιδιαίτερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, εμφανίζονται καθημερινά στο λαό. Η παρουσία τους αυξάνει την αποστροφή και το μίσος του λαϊκού κινήματος που γνωρίζει, βιώνει και καταδικάζει το βάρβαρο κατασταλτικό τους έργο. Και μόνον η εμφάνισή τους προκαλεί και οδηγεί σε συγκρουσιακές καταστάσεις. Για το λαό αποτελούν  το πιο απάνθρωπο προσωπείο της εξουσίας.

Όμως οι αστικές κυβερνήσεις της χώρας μας, παρά τη γενική κατακραυγή, στο πλαίσιο της περαιτέρω ενίσχυσης και “εκσυχρονισμού” της καταστολής, υπηρετώντας τις ανάγκες και προτεραιότητες της κυρίαρχης τάξης, οργάνωσαν- ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες – και νέες ειδικές κατασταλτικές μονάδες και με στρατιωτική δομή αντίστοιχη των ΜΑΤ. Οι μονάδες αυτές  ανάλογα με τη λειτουργία τους, αναλαμβάνουν αντιλαϊκή κατασταλτική δράση είτε αυτόνομα είτε από κοινού με τις ΜΑΤ. Με τις εγκληματικές δράσεις τους (δολοφονίες, τραυματισμοί κ.α) έχουν προκαλέσει τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη λαομίσητη ομάδα ΔΡΑΣΗ (πρώην ΔΕΛΤΑ) που με τα δίκυκλα έπεφτε πάνω σε διαδηλωτές προκειμένου να διαλύσει πορείες και ευθύνεται για σωρεία τραυματισμών, όπως και στις ΟΠΚΕ που με το βαρύ εξοπλισμό τους (στρατιωτικού τύπου) πρωταγωνιστούν στην τρομοκράτηση των πολιτών. 

Αρκεί μια αναφορά στις κυριότερες κατασταλτικές μονάδες, πέραν από τις ΜΑΤ και στη δράση τους ενάντια στο λαό:
-ΔΡΑΣΗ (πρώην ΔΕΛΤΑ). Ομάδες κρανοφόρων από ζευγάρια δικυκλιστών με «παπάκια». Αποκλειστική αρμοδιότητα έχουν το χτύπημα κάθε λαϊκής συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας.  
-Ο.Π.Κ.Ε (Ομάδες Πρόληψης- Καταστολής Εγκληματικότητας). Ομάδες βαριά οπλισμένων αστυνομικών που διατίθενται και στο χτύπημα των δράσεων του λαϊκού κινήματος 
-ΥΜΕΤ (Υπηρεσία Μέτρων Τάξης). Οι κρανοφόροι με τις μπλε φόρμες, με αρμοδιότητα τον έλεγχο και το χτύπημα κάθε συγκέντρωσης. 
-ΟΔΟΣ (Ομάδα Διαχείρισης – Οριοθέτησης Συγκεντρώσεων).  Αποκλειστική της αποστολή η εφαρμογή της αντιλαϊκής νομοθεσίας για τις διαδηλώσεις. 
-ΕΚΑΜ (Ειδικές Κατασταλτικές Αντιτρομοκρατικές Μονάδες). Είναι μονάδες αστυνομικών “κομάντος” με ειδικό στρατιωτικό εξοπλισμό που χρησιμοποιούνται σε κατασταλτικές επιχειρήσεις.
-ΔΙΑΣ (Ομάδες Δίκυκλης Αστυνόμευσης). Πρόκειται για ζευγάρια μοτοσικλετιστών που χρησιμοποιούνται για την καταστολή σε όλη τη χώρα. 
-ΟΠΠΙ (Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακού ιδρύματος). Είναι οι  ομάδες της πανεπιστημιακής αστυνομίας για το χτύπημα του φοιτητικού κινήματος, που η οργανωμένη αντίδραση των φοιτητών “τους έστειλε στο ψυγείο”.

Η δομή, η εκπαίδευση και η δράση των ΜΑΤ και των άλλων ειδικών μονάδων καταστολής είναι αντίθετη ακόμα και  στους θεσμοθετημένους κανόνες των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και τους διεθνείς και εθνικούς κώδικες για την αστυνομική δεοντολογία των αστικών κρατών.

Η ύπαρξη, η λειτουργία και η δράση τους, δηλαδή ειδικών υπερ-κατασταλτικών μονάδων στρατιωτικού τύπου, μέσα στον αστυνομικό κατασταλτικό μηχανισμό, με αποκλειστικό στόχο την τρομοκράτηση και καταστολή του λαού, είναι απαράδεκτη και δικαιολογεί, σε συνδυασμό με την «ιστορία» και τη δράση τους, στον απόλυτο βαθμό, την απαίτηση του λαϊκού κινήματος για την κατάργησή τους.

H απαίτηση αυτή βρίσκει σήμερα σύμφωνους και απλούς αστυνομικούς, που θεωρούν ντροπιαστική την ύπαρξή των ΜΑΤ και των λοιπών ειδικών κατασταλτικών μονάδων για το επάγγελμα του αστυνομικού. Δεν είναι τυχαίο πως   σκεπτόμενοι αστυνομικοί αρνούνται να υπηρετήσουν στις μονάδες αυτές και πιστεύουν πως η αστυνομία πρέπει να έχει ως αποκλειστική αποστολή την αντιμετώπιση του εγκλήματος.

Να θυμηθούμε βέβαια, πως το αίτημα για κατάργηση των ΜΑΤ έχει τεθεί στο παρελθόν και από νεολαίες αστικών κομμάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προφανώς “ξεχάστηκε” από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ λόγω άλλων προτεραιοτήτων κατά την κυβερνητική της θητεία, όπου τα ΜΑΤ διέπρεψαν σε δράσεις κατά των εργαζόμενων και των συνταξιούχων.

Το ΚΚΕ έχει καταγγείλει κατ’ επανάληψη τη  διαρκώς εντεινόμενη χρήση των ΜΑΤ και των λοιπών ειδικών κατασταλτικών μηχανισμών και έχει επισημάνει τις τεράστιες ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης, όπως και των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων, που ενισχύοντας τον κατασταλτικό προσανατολισμό της αστυνομίας, τηρούν υποκριτική στάση και κουκουλώνουν τις ευθύνες τους, με τις κατάπτυστες ΕΔΕ. 

Η πρόταση του ΚΚΕ για την άμεση κατάργηση των ΜΑΤ και όλων των ειδικών μονάδων που ιδρύθηκαν με αποκλειστικό στόχο τον εκσυγχρονισμό και την ενίσχυση της καταστολής, όπως η ΔΡΑΣΗ, η ΥΜΕΤ, η  ΟΔΟΣ, η ΟΠΚΕ, η ΕΚΑΜ, η ΔΙΑΣ, η ΟΠΠΙ κ.α. πρέπει να αποτελέσει στις σημερινές συνθήκες, προτεραιότητα στους αγώνες του λαϊκού κινήματος και να συνδυαστεί με τον αγώνα για την κατάργηση όλης της αντιδραστικής νομοθεσίας που εντείνει την καταστολή. Η πρόταση αυτή, περιλαμβάνει επίσης, την απόσυρση και καταστροφή του ειδικού εξοπλισμού και μέσων των ΜΑΤ και των λοιπών κατασταλτικών ομάδων, όπως οι αύρες (“Αίαντες’’), τα δακρυγόνα, καπνογόνα και άλλα χημικά, οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, δηλαδή όλων αυτών που σακατεύουν και προκαλούν προβλήματα στην υγεία του λαού. Ολοκληρώνεται με την απαίτηση για απαγόρευση της οπλοφορίας των αστυνομικών κατά τη διάρκεια των λαϊκών κινητοποιήσεων, με οποιοδήποτε τύπου όπλο.

Το λαϊκό κίνημα επιβάλλεται να συγκρουστεί με την πολιτική της κυβέρνησης που γιγαντώνει την κρατική καταστολή για να υπηρετήσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Ο οργανωμένος λαός μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την ανατροπή της βαρβαρότητας του πολέμου και της εκμετάλλευσης. Να δυναμώσει τις συλλογικές μορφές πάλης μέσα από τα ταξικά εργατικά συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος. Να γίνει και ο αγώνας ενάντια  στην καταστολή, προτεραιότητα. Στο αγώνα αυτό έχουν τη δική τους θέση και οι αστυνομικοί που προέρχεται από τα λαϊκά στρώματα και δεν έχει αλλοτριωθεί η συνείδησή τους στην υπηρεσία του αστικού κράτους. Όλοι μαζί, να απαιτήσουμε να καταργηθούν εδώ και τώρα οι ΜΑΤ και οι άλλες ειδικές κατασταλτικές μονάδες, να αποσυρθεί και καταστραφεί ο εξοπλισμός τους, να καταργηθούν οι αντιδραστικοί κατασταλτικοί νόμοι. Ο λαός έχει τη δύναμη με την οργανωμένη συλλογική του πάλη να τους καταργήσει στην πράξη. 

Γιώργος Παλιούρας
(Δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη 8/9 Αυγούστου 2026)