Έγινε σήμερα Πέμπτη στο Γ’ Νεκτοταφείο Αθηνών, στη Νίκαια, η πολιτική κηδεία του συνάδελφου και συναγωνιστή Δημήτρη Θωμάκου, ετών 60, που έφυγε από τη ζωή στις 9 Δεκέμβρη, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Τον εκλιπόντα αποχαιρέτισαν -πέραν των συγγενών και άλλων- οι φίλοι της Κίνησης Απόστρατων Αστυνομικών (Κ.ΑΠ.Α), καθώς και απόστρατοι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας με τους οποίους συμπορεύτηκε στους συνταξιουχικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Στη σωρό του κατατέθηκε στεφάνι από την Κ.ΑΠ.Α και οι συνάδελφοι και συναγωνιστές του στάθηκαν τιμητική φρουρά.
Στον επικήδειο αποχαιρετισμό που εκφώνησε εκ μέρους της Κ.ΑΠ.Α, ο συναγωνιστής Τριαντάφυλλος Μπαλωμένος τόνισε τα ακόλουθα:
Έδωσες για τον εαυτό σου αυτή τη μάχη της ζωής, αλλά με άνισους όρους απέναντι στο θεριό που μαστίζει τον άνθρωπο, όπως και την ανθρωπότητα ως συνώνυμο του πολιτικού συστήματος που πολεμάει κάθε ζωτική ανάγκη του ανθρώπου, γιατί τρέφεται από τις σάρκες μας , όπως και ο καρκίνος.
Γιος ναυτεργάτη, μεγαλωμένος στα Μανιάτικα, το Κερατσίνι, στις αλάνες του Πειραιά, βίωσες από παιδί την κοινωνική ανισότητα αλλά και τη μεγαλοσύνη του λαού, στα στεφανώματα και στο προσκύνημα της μάντρας της Κοκκινιάς, στη γιορτή της νίκης στην Ηλεκτρική στο Κερατσίνι. Η πρόωρη φυγή σου, άφησε ανοιχτή την πρόσκληση στους συναγωνιστές σου να βρεθούμε στους δικούς σου αγιασμένους με αίμα τόπους.
Πέρασες κι εσύ από τους ανθρωποφύλακες στο κράτος-κάστρο του καπιταλιστή κι έμεινες, χωρίς ν΄ αφομοιωθείς στα κελεύσματα του ακοινώνητου κι απάνθρωπου κοινωνικού συστήματος. Κράτησες στην ψυχή σου το φωτεινό γαλάζιο του Αιγαίου στη Σύρο που βρέθηκες αστυνομικός και το έφερες μαζί και στην Κατεχάκη, στην Αθήνα, στην κορυφή του μαύρου μηχανισμού της καταστολής. Στάθηκες δυνατός, δίκαιος και ακλόνητος, δεν ενσωματώθηκες.
Πάντα ευαίσθητος, για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, και για όλο τον πλανήτη, φωτογράφιζες, με καλλιτεχνική ματιά, κάθε τι που εκφράζει μια πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία και ένα ανθρώπινο πραγματικά περιβάλλον και με το φακό σου στόχευες την κάθε ανθρώπινη ντροπή, που παλεύουμε να εκλείψει ως αιτία στη γη.
Εμείς, οι συνάδελφοι και συναγωνιστές σου στην Κίνηση Απόστρατων Αστυνομικών, γνωρίζουμε πως δεν έβαλες μόνο την υπογραφή σου στην ιδρυτική μας διακήρυξη αλλά κατέθεσες με την αγωνιστική παρουσία σου, την αρθρογραφία σου, τις φωτογραφίες σου, ένα κομμάτι της ψυχής σου. Όταν η όψη σου ήταν γελαστή, ξέραμε ότι μέσα στη σκέψη σου ήμασταν όλοι εκεί.
Συναγωνιστή Δημήτρη, σμίξαμε μέσα στα τραγούδια αυτού του λαού, κάνοντας στο σήμερα την απαρχή ενός πανανθρώπινου προορισμού για να κινήσουμε τον τροχό της κοινωνίας αυτής, νά ’ρθουν τα πάνω – κάτω, να γυρίσει ο τροχός, να μην υπάρχει ούτε πλούσιος, ούτε φτωχός.
Πάντα μίλαγες μαγεμένος για τη σύντροφό σου Μάγια και λατρεμένα για τον πολυαγαπημένο σου γιο Ηλία. Τους εκφράζουμε τη βαθιά μας λύπη και ευχόμαστε στους ίδιους, την αδελφή σου και σε όλους σου τους συγγενείς, δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια.
Συναγωνιστή Δημήτρη, σου δίνουμε υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε τους αγώνες που δίναμε μαζί, μέχρι να γίνουν κατάκτηση κοινωνική, όλες οι αγωνίες. Καλό κατευόδιο. Η Κίνηση Απόστρατων Αστυνομικών, όλοι εμείς οι συνάδελφοι και συναγωνιστές σου κρατάμε τη μνήμη σου ζωντανή στους αγώνες.