Εμείς όταν νύχτωνε… (ποίημα Τριαντάφυλλου Μπαλωμένου)

Εμείς όταν έπεφτε το σκοτάδι, κάναμε καντάδες στη Σελήνη
Ψάχναμε μέσα στο μαύρο του χρόνου λίγο φως, λίγο χρώμα,
Κι ανάβαμε την σκέψη μας σαν κερί …φλόγα στη ζωή…
Μας είδαν τ’ άστρα κι ένα, ένα φώτιζε την ελπίδα στη γη…!!!
Ζήλεψε το υπερπέραν κι άρχισαν όλοι οι πλανήτες, μια σύναξη διαστημική…Λίγο Φως απ τη έγνοια μας, κι ας είναι κερί… φλόγα απ’ την καύτρα μας…
σ’ ολύμπια μάχη η ανέστια φύση λαμπαδηδρομεί,
μια αλήθεια Φωτεινή αναζητεί…έχει το Νου της η φύση…

Στο κεφάλι της η ελιά στεφάνι φορεί,
γιατί φλογίσαμε μαζί, και μονολογεί…
…κάποιοι ήταν τόσο αδύναμοι για να μείνουν
… στάχτη από κούτσουρα θα γίνουν…
Και κάποιοι άλλοι ήταν τόσο δυνατοί
που δεν μπορούν να μην γίνουν αναμμένο δαυλί,
Φάροι φωτεινοί, κι ας μη το ξέρουν ακόμα κι αυτοί …
Σ’ όποιους δεν αρέσει το σκοτάδι όπου δει,
Να το πουλούν σε συσκευασία TV στη μπουτίκ κάθε επίγειου εκμεταλλευτή, …ένα βιβλίο είναι κερί…!!!
Και κάθε κέρινος στρατιώτης, φλογισμένος ιππότης,
ενάντια σ’ όλα τα σκοτάδια πάνω στην ηλιόλουστη γη…

Σκοτάδι κάθε ανθρώπου, η μαύρη του ζωή,
η κάθε του ανάγκη, η κάθε του στιγμή,
Κάθε χαρά, κάθε λύπη, …θάνατο
και κάθε ζωή, που αποκτούν εμπορεύσιμη τιμή…
Πυξίδα του ήλιου δέσμη φωτεινή,
Όλα τα «διόδια» της κάθε ανάγκης μας καταργεί…
Και τη ζωή μεταβολίζει σ’ ευτυχία πραγματική…
Κι όλοι οι πλανήτες, μας ανακαλούν σε σύσκεψη διαπλανητική…
Πάρτε το σύμπαν μ’ αλυσίδες αγκαλιές  σε υφάδι από γροθιές…
Απ’ τους γυρολόγους εμπόρους των ονείρων μας
… τους ζηλωτές, … τους επενδυτές, των ζωών μας θηρευτές,
…την «ηθική» χλιδή, του χρυσοφόρου καμάτου την αρπαγή…
Με κορώνα το «Εγώ» τους, στου ήλιου το δάχτυλο μια σπιθαμή,
τ’ απλώνουν σαν χτικιό ιό, η ιδιοκτησία στη γη…

Τριαντάφυλλος Μπαλωμένος