Ένας ακόμα νεαρός θύμα της ανεξέλεγκτης αστυνομικής βίας. Αυτή τη φορά ήταν στο Άργος, από τα πυρά δύο αστυνομικών μετά από νυκτερινή καταδίωξη αυτοκινήτου που ο οδηγός του δεν σταμάτησε σε έλεγχο. Όταν ο 20χρονος οδηγός είχε εγκαταλείψει το αυτοκίνητό του και επιχειρούσε να διαφύγει πεζός, χωρίς να απειλεί τους δύο αστυνομικούς ή άλλους, δέχτηκε σωρεία πυροβολισμών από πίσω, με αποτέλεσμα τον εξαιρετικό σοβαρό τραυματισμό του. ‘Οπως συνήθως, συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το θύμα προέρχεται από το λαό και ιδίως από πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και όχι από την κυρίαρχη αστική τάξη. Οι αστυνομικοί σε βάρος των οποίων ασκήθηκε ποινική δίωξη για βαρειά σωματική βλάβη με ενδεχόμενο δόλο και κρατούνται, ισχυρίζονται πως πυροβόλησαν στον αέρα και ο βαρύς τραυματισμός προήλθε από εξοστρακισμό βλήματος σφαίρας.

Όμως, από όσα στοιχεία έγιναν γνωστά, προκύπτει ένα ακόμα κρατικό έγκλημα που προκαλεί σε όλους μας δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση. Η υπόθεση αυτή έρχεται να προστεθεί στη μακρά αλυσίδα των εγκλημάτων που διαπράττονται από την αστυνομία και παρουσιάζονται ως “μεμονωμένα ατυχή περιστατικά”. Όμως, οι κυβερνητικές δικαιολογίες δεν πείθουν το λαό μας, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που αγωνίζεται να επιβιώσει σε συνθήκες ακρίβειας, γενικευμένης καταστολής, συνολικής επίθεσης στα δικαιώματά του και εμπλοκής της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους.

Η αστυνομία αντί να αντιμετωπίζει το έγκλημα, ως μοναδική αποστολή της, υπηρετεί -με βάση τις εντολές του υπουργείου προστασίας του πολίτη και της κυβέρνησης- ένα σάπιο και διεφθαρμένο, απάνθρωπο σύστημα, όπου η αξία της ανθρώπινης ζωής παύει να είναι προτεραιότητα για το αστικό κράτος. Η ζωή και η σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων και γενικά των λαϊκών στρωμάτων ιεραρχείται κάτω από τα κέρδη της κυρίαρχης τάξης και την αυθεντία των εξουσιαστικών μηχανισμών του κράτους. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση οπλίζει τα χέρια των αστυνομικών όχι για την προστασία των πολιτών από το οργανωμένο έγκλημα αλλά για την επιβολή του δόγματος της καταστολής, του νόμου και της τάξης, αψηφώντας την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Η κυρίαρχη ευθύνη της κυβέρνησης, δεν απαλλάσσει βέβαια τους ίδιους τους αστυνομικούς και τα συνδικαλιστικά τους όργανα από τις δικές τους ευθύνες, όσο στηρίζουν και υπηρετούν τυφλά τις κατασταλτικές πολιτικές που στοχεύουν στην τρομοκράτηση των εργαζομένων και του λαϊκού κινήματος συνολικά και πυροδοτούν την αυθαιρεσία και την ανεξέλεγκτη βία. Μπορεί η κυβέρνηση “να κλείνει το μάτι”, προωθώντας την έλλειψη λογοδοσίας και τη συγκάλυψη, όταν η αστυνομία καταπατά ακόμα και τους θεμελιώδεις αστικούς νόμους, αλλά ο λαός ούτε ξεχνά, ούτε τιμά όσους στρέφονται εναντίον του.

Σίγουρα υπάρχουν και αστυνομικοί που σέβονται την ανθρώπινη ζωή και τα λαϊκά δικαιώματα και προσπαθούν να κρατήσουν την αξιοπρέπεια και τον επαγγελματισμό τους μέσα στο κατασταλτικό κλίμα που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση. Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί “ράμπο της αμερικανικής ICE” και κρατικοί δολοφόνοι. Δεν πρέπει να στέκονται τυφλά όργανα καταστολής. Έχουν δικαιώματα, έχουν και γνώμη και λόγο. Να μην συμβιβάζονται με  την αναπτυσσόμενη κουλτούρα της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Να μην έρχονται σε σύγκρουση με το λαό που αγωνίζεται. Να καταδικάσουν και οι ίδιοι την κρατική βία και τρομοκρατία  που υλοποιούν οι ειδικές μονάδες καταστολής, οι ΟΠΚΕ, η ΔΡΑΣΗ, οι ΜΑΤ κ.α. Αυτές οι  κατασταλτικές ομάδες πρέπει να καταργηθούν και ο εξοπλισμός τους να αποσυρθεί-καταστραφεί.

Άμεση απαίτηση όλων πρέπει να είναι η πλήρης δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, να μην υπάρξει συγκάλυψη και να αποδοθούν ευθύνες.