Τρίκαλα, 26 Γενάρη 2026, έκρηξη στη μπισκοτοβιομηχανία “Βιολάντα”. Η Ελενα, η Βασιλική, η Βούλα, η Αναστασία και η Αγάπη, εργάτριες στη νυχτερινή βάρδια, δεν γύρισαν στα παιδιά τους και στις οικογένειές τους, σκορπίζοντας τον θρήνο αλλά και την οργή στην εργατική τάξη για τον βαρύ φόρο αίματος με τον οποίο πληρώνει την «ανταγωνιστικότητα» και την «ανάπτυξη» για τα κέρδη της μεγαλοεργοδοσίας. Τα ονόματά τους προστέθηκαν στη μακριά λίστα των εγκλημάτων, των γραμμένων με αίμα από την πολιτική που θυσιάζει τις ζωές των εργατών στον βωμό της κερδοφορίας, αφού σε αυτή δεν χωράνε μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, τα οποία υπολογίζονται ως «κόστος».

Το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του με τη νομοθεσία τους κατοχυρώνουν και διευρύνουν την ασυδοσία των εργοδοτών. Θεσπίζουν τα 13ωρα, την εντατικοποίηση της εργασίας, τις νυχτερινές βάρδιες για τις γυναίκες, τους χώρους εργασίας χωρίς μέτρα ασφάλειας. Αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή προκειμένου να υπάρξει μεγιστοποίηση των κερδών των επιχειρηματιών. Ανάλγητες πολιτικές που παράγουν συνεχώς θύματα από την εργατική τάξη. “Παράπλευρες απώλειες” της κερδοφορίας.

Τα θύματα της εργατικής τάξης, οι εργάτριες των Τρικάλων, δεν μετράνε για τις κυβερνήσεις και το κράτος. Δεν είναι οι πιστοί υπηρέτες του αστικού κράτους, όπως οι στρατιωτικοί, οι αστυνομικοί, οι δικαστές, για να τιμηθούν με “εθνικό πένθος”. Θα τους πενθήσουν οι οικογένειές τους και η εργατική τάξη. Και το πένθος της εργατικής τάξης δεν είναι μόνο η θλίψη και η οργή. Είναι η υπόσχεση του αγώνα και η μάχη απέναντι στο κέρδος, στην πολιτική των κυβερνήσεων και της Ε.Ε. που το υπηρετούν, είναι η μάχη ζωής για την ίδια την εργατική τάξη και το λαό. Είναι η οργανωμένη πάλη ενάντια στην πολιτική του αστικού κράτους που λογαριάζει την ασφάλεια των εργαζόμενων και του λαού ως “κόστος”.

Γιώργος Παλιούρας