Η καλύτερη παρέμβαση μας στην πολεμική οικονομία είναι η εξειδίκευση της δράσης μας με βάση το Πρόγραμμα, παραμονές ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το Κόμμα θα πρέπει να δράσει σε καπιταλιστική οικονομία του πολέμου και η δράση των κομμουνιστών να βρίσκεται μέσα στον εργαζόμενο λαό, να του αναδείξει την ουσία της πολεμικής οικονομίας, να βρεθεί μαζί του μέσα στις επιχειρήσεις που εντάσσουν τη λειτουργία τους στην πολεμική οικονομία και βιομηχανία.
Είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε καίριες θέσεις που μπορούν να μπλοκάρουν 1) την παραγωγή, 2)τη μεταφορά και 3) την χρήση και ταυτόχρονα μπορούν να ηγηθούν, να τις λειτουργήσουν και να τις θέσουν υπό τον έλεγχο της εργατικής τάξης σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και εξέγερσης.
Η πολεμική οικονομία στον καπιταλισμό είναι η διάθεση κεφαλαίων και εργατικού δυναμικού για την προετοιμασία του περάσματος από την ιμπεριαλιστική ειρήνη σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με οργανωτή την αστική τάξη της χώρας, σέρνοντας μαζί της το λαό για σφαγή.
Ο χαρακτήρας της πολεμικής οικονομίας εξαρτάται από το κοινωνικό σύστημα και το χαρακτήρα της παραγωγής. Πολεμική οικονομία είχαμε και στην ΕΣΣΔ στο Β’ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όμως είχε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση με την πολεμική οικονομία της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας. Είναι κρίσιμο να εξηγήσουμε πως στην πολεμική οικονομία εξαρτάται ποιος έχει την εξουσία, αντίστοιχα με τον ιμπεριαλιστικό και τον επαναστατικό πόλεμο. Προφανώς, η πολεμική οικονομία στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό σημαίνει σημαντική αιμορραγία της εργατικής τάξης για να υπερασπιστεί την επανάσταση, διαθέτοντας πόρους σ’ αυτή την κατεύθυνση και όχι στο βάθεμα των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής και στη βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας. Όμως, η υπεράσπιση της επανάστασης θα είναι το πρώτο και κύριο της νέας επαναστατικής κυβέρνησης, που θα χρειαστεί να διαχειριστεί όποιες δομές έχουν επιζήσει από την πολεμική βιομηχανία της καπιταλιστικής Ελλάδας.
Η σύσταση και ο χαρακτήρας της πολεμικής βιομηχανίας καθορίζεται πρωτίστως από τον χαρακτήρα του πολέμου, αν είναι ιμπεριαλιστικός ή επαναστατικός. Επιπλέον, καθορίζεται και από τις νέες τεχνολογίες που εμφανίζονται επί του πεδίου σε κάθε πολεμική αναμέτρηση. Συνακόλουθα, ο χαρακτήρας της πολεμικής βιομηχανίας και οι νέες τεχνολογίες καθορίζουν το δόγμα του πολέμου. Ενώ, ο χαρακτήρας των πολέμων από το 1991 και μετά είναι ιμπεριαλιστικός, με στόχο την ενσωμάτωση νέων αγορών, με την εξέλιξη της τεχνολογίας, έχει μετασχηματιστεί το δόγμα του πολέμου.
Η πολεμική οικονομία στην Ελλάδα χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες, 1) η παραγωγή, 2) η μεταφορά και 3) η χρήση του εξοπλισμού της πολεμικής βιομηχανίας, ως εμπορεύματα για το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αλλά και την εξαγωγή σε Ουκρανία και λοιπές αγορές. Στην αστική ερμηνεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Πολεμική Βιομηχανία αναφέρεται ως “Αμυντική Βιομηχανία” με στόχο τη διαφύλαξη της ασφάλειας, της στρατηγικής αυτονομίας, της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Πολεμική Βιομηχανία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει στόχο την ασφαλή κερδοφορία, την ασφάλεια των αστικών τάξεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στους λαούς της Ευρώπης, τη στρατηγική αυτονομία απέναντι στους ενδο-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και το βάθεμα της εκμετάλλευσης. Αντίστοιχα, όλοι οι κλάδοι της βιομηχανίας και συγκεκριμένα αυτούς που ήδη έχουμε ιεραρχήσει τα προηγούμενα χρόνια, είναι αυτοί που θα έχουν άμεση επίδραση και στην πολεμική βιομηχανία. Επομένως, θα πρέπει καλύτερα να αναδείξουμε το συγκεκριμένο χαρακτήρα της πολεμικής οικονομίας ως μια σχετική φάση της καπιταλιστικής οικονομίας, που έχει στόχο το κέρδος και τη διέξοδο των κεφαλαίων μέσα από την οργανωμένη καταστροφή απονεκρωμένης εργασίας – κεφαλαίου και ζωντανής εργατικής δύναμης.
Ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εργασίας και της καθημερινότητας των εργαζομένων σε αυτές τις επιχειρήσεις σε περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης και ιμπεριαλιστικού πολέμου, που πρέπει να τους κινητοποιήσει να οργανωθούν; Πρέπει αυτό να το εξηγούμε εκλαϊκευμένα στους εργαζόμενους, ξεκινώντας ότι η πολεμική βιομηχανία λειτουργεί και σε περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης και πόσο μάλλον σε περίοδο ιμπεριαλιστικού πολέμου, χωρίς δυνατότητα διεξόδου των εργαζόμενων από τους κινδύνους που διατρέχουν. Σε περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος “εργατικών ατυχημάτων” και σχετικά με την παραγωγή αλλά και τη μεταφορά των όπλων (αντίστοιχη αρθρογραφία υπάρχει ήδη στο Ριζοσπάστη). Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η μεταφορά επικίνδυνων φορτίων όπως από το Λαύριο. Επίσης, σε όλα τα προγράμματα και συμβόλαια με την πολεμική βιομηχανία, υπάρχουν ρήτρες εμπιστευτικότητας και έλεγχος – αδειοδότηση (clearence) για τη συμμετοχή των εργαζόμενων. Αυτό σημαίνει ότι θα γίνει αυστηρός έλεγχος και συνεπακόλουθα φακέλωμα των εργαζόμενων και μέσα από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Σε περίοδο ιμπεριαλιστικού πολέμου υπάρχει επιπλέον, ο κίνδυνος του βομβαρδισμού της επιχείρησης. Οι εργαζόμενοι γίνονται πρώτος στόχος χτυπήματος από ξένη ιμπεριαλιστική δύναμη, είτε μέσω ανοιχτού χτυπήματος, είτε συγκαλυμμένου, μέσω “τρομοκρατικού” χτυπήματος. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι επιθέσεις σε αντίστοιχες βιομηχανίες σε Ουκρανία – Ρωσία αλλά και σε επίσημα μη εμπόλεμες ζώνες, όπως π.χ. Ιράν, Λίβανος.
Οι εργαζόμενοι σε περίπτωση πολέμου ή στρατιωτικής επιφυλακής είναι οι πρώτοι που θα επιστρατευτούν, δεν θα μπορούν να αλλάξουν εργασία ή να παραιτηθούν. Θα είναι στην πρώτη γραμμή μαζί με τον στρατιωτικό προσωπικό, καθώς το δόγμα του πολέμου έχει αλλάξει άρδην σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Οι πυραυλικές δυνατότητες όλων των χωρών επιτρέπουν πλέον τα χτυπήματα μέσα στην ενδοχώρα και την καταστροφή κρίσιμων στόχων και υποδομών. Η μαζική παραγωγή drones και πυραύλων στοχεύει στον κορεσμό της αντιπυραυλικής άμυνας, αναγκάζοντας το πυροβολικό και την πολεμική αεροπορία να κάνουν διαλογή πυραύλου και drones που θα αναχαιτίσουν, διαλέγοντας οι ίδιοι ποιες δομές στη λίστα τους είναι πιο σημαντικές. Και στη λίστα, στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, όπως και στις άλλες τους προτεραιότητες, οι εργαζόμενοι είναι πολύ χαμηλά, και κανείς έξω από τους ίδιους και το λαό δεν θα τους προστατεύσει.
Βασικό ζήτημα, που πρέπει να ανοίγουμε στους εργαζόμενους στις κρίσιμες δομές, είναι ότι μπορούν και οι ίδιοι να είναι μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος, εάν κρατήσουν τίμια και σωστή στάση απέναντι στον πόλεμο, στις εξελίξεις που έρχονται. Να καταλάβουν ότι η διέξοδος από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι η οργάνωση στους χώρους δουλειάς, που θα ενημερώνουν τους συναδέλφους τους για τους κινδύνους και θα παίρνουν αποφάσεις ενάντια στη συμμετοχή της Ελλάδας, που βάζουν σε κίνδυνο την εργατική τάξη στην Ελλάδα και τους λαούς των περιοχών που πλήττονται.
Ένας αξιωματικός ε.α.