“Η δίκη των 7 του Σικάγο” (κινηματογράφος)

«Η Δίκη των 7 του Σικάγου» είναι μια κινηματογραφική ταινία που περιγράφει τη δίκη που ακολούθησε τα γεγονότα του Αυγούστου του 1968, όταν η κυβέρνηση του Λίντον Τζόνσον κατέστειλε τις τεράστιες αντιπολεμικές διαδηλώσεις που ξέσπασαν κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Δημοκρατικών στο Σικάγο. Οι οργανωτές της διαδήλωσης κατηγορήθηκαν πως συνωμότησαν και υποκίνησαν την εξέγερση.
Είναι η εποχή που στέλνουν τους νέους να πολεμήσουν στο Βιετνάμ και χιλιάδες γυρίζουν στα φέρετρα ή τραυματίες, η εποχή των γίπις, δηλαδή της πιο πολιτικοποιημένης ομάδας των χίπις, η εποχή των δολοφονιών του Μπομπ Κέννεντυ και του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, των «Μαύρων Πανθήρων» που δρουν ενάντια στην αστυνομική βία κατά των αφροαμερικανών, η εποχή του μεγάλου αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ.
Αυτή την περίοδο, τον Απρίλη 1968, το Κογκρέσο ψηφίζει τον «Αντιεξεγερσιακό Νόμο», γνωστό και ως νόμο «Ραπ Μπράουν». Ο νόμος αυτός στρεφόταν κυρίως ενάντια στους οργανωτές των διαδηλώσεων, εμποδίζοντας την ελευθερία της μετακίνησης ανάμεσα στις Πολιτείες αλλά και την οργάνωση των διαδηλώσεων με οποιοδήποτε μέσο, με την πρόφαση της συνωμοσίας, της υποκίνησης, της ενθάρρυνσης ή συμμετοχής σε επεισόδια.
Τον Αύγουστο του 1968 οι αντιπολεμικές οργανώσεις ζητούν άδεια από το δήμαρχο του Σικάγου να διαδηλώσουν στο συνέδριο των Δημοκρατικών. Ο δήμαρχος δεν δίνει άδεια, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώνονται και η αστυνομία μαζί με το στρατό τους επιτίθενται, με αποτέλεσμα πολλούς τραυματισμούς και συλλήψεις διαδηλωτών. Μήνες αργότερα, το Μάρτη 1969, η κυβέρνηση του νέου προέδρου Νίξον, συλλαμβάνει και δικάζει 8 οργανωτές των διαδηλώσεων με βάση τον  «Αντιεξεγερσιακό Νόμο», σε μια δίκη-παρωδία.

Η ταινία καταδεικνύει ότι δεν υπάρχει ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, πως τέτοιες δίκες στήνονται από τις κυβερνήσεις και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, πως οι νόμοι για τις διαδηλώσεις στοχεύουν να βάλουν στο γύψο τους αγώνες, πως οι μυστικές υπηρεσίες αλωνίζουν σε κινήματα χωρίς καθοδήγηση. Μόνο ένα οργανωμένο λαϊκό κίνημα  στην κατεύθυνση της συνολικής ανατροπής του συστήματος που γεννά όλα τα παραπάνω, έχει προοπτική. Αλλιώς δημιουργούνται αυταπάτες και πισωγυρίσματα. Πάντως, από την ταινία βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα για βασικά ζητήματα  που μας αφορούν, όπως ο ρόλος του κράτους και η καταστολή.  Βοηθούν και οι συμπτώσεις, καθόσον στις ΗΠΑ βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε προεδρικές εκλογές, η καταστολή και οι δολοφονίες αφροαμερικανών από την αστυνομία συνεχίζονται και εξελίσσονται οι διαδηλώσεις του κινήματος Black Lives Mater. Αναπόφευκτοι και οι συνειρμοί με την κατάσταση στη χώρα μας, το δόγμα νόμος και τάξη, την ένταση της καταστολής και τη σκοπιμότητα του πρόσφατου νόμου για τις διαδηλώσεις.  

Πρόκειται για μια πολύ καλή νέα ταινία (2020) του Άαρον Σόρκιν, με εξαιρετικούς ηθοποιούς. Αξίζει να τη δείτε στα όμορφα θερινά σινεμά, όπου τηρούνται όλα τα προβλεπόμενα μέτρα για την αποφυγή μετάδοσης του κορονοϊού.

(Με στοιχεία και φωτογραφίες από Αθηνόραμα, Esquire, Lifo.gr, Ριζοσπάστη)